Kształcimy w zawodach:

technik geodeta

technik geolog

technik budowy dróg

technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej

technik grafiki i poligrafii cyfrowej

    technik informatyk     

 

                                                                                                 



 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                   

 

                                                                                                                                      

 

Historia Technikum Geodezyjnego

Spis treści

1916 - 1919 

Początki Warszawskiej Szkoły Geodezyjnej wiążą się z historią Wydziału Geodezyjnego Politechniki Warszawskiej. Jeszcze przed uzyskaniem niepodległości, w lutym 1916 r., z inicjatywy Centralnego Towarzystwa Rolniczego przystąpiono do organizacji szkolnictwa zawodowego. Do opracowania projektu modelu organizacyjnego zaproszono: Antoniego Ponikowskiego, Henryka Czopowskiego, Stanisława Biedrzyckiego, Zdzisława Ludkiewicza, Marcelego Jeżowskiego, Mariana Jankowskiego i Antoniego Fabiana. Według opracowanego wówczas projektu organizacja szkolnictwa geodezyjnego miała być dwupoziomowa: 

1) szkolnictwo wyższe, przygotowujące inżynierów do prac topograficznych, triangulacyjnych, sporządzania map oraz do prac naukowo-badawczych nad pomiarem bryły ziemskiej,

2) szkolnictwo średnie, przygotowujące techników do prac komasacyjnych, parcelacyjnych, katastralnych dla robót publicznych na niewielkich obszarach, do prac związanych z górnictwem.

Praktycznie naukę rozpoczęto w dniu 15 lipca 1916 r. od utworzenia Kursów Mierniczych. Ich zadaniem było przeszkolenie praktyków mierniczych, zapoznanie z aktualnymi zadaniami i sprawdzenie ich przydatności zawodowej. Do nauki przystąpiły 42 osoby i po rocznym nauczaniu Kursy ukończyło 20 osób. Wykłady odbywały się w gmachu Politechniki Warszawskiej. Dyrektorem Kursów Mierniczych byt profesor Stanisław Chudziński. Datę powołania Kursów Mierniczych traktuje się powszechnie jako początek Warszawskiej Szkoły Geodezyjnej.

Szkoła Miernicza, pod zarządem Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Koronnych, rozpoczęła swą działalność od 1 listopada 1917 r Była to jedyna szkoła techniczna o kierunku geodezyjnym i miała ambicje szkoły wyższej. Okres przypadający na czas powstania Szkoły byt okresem trudnym. Pierwsza wojna światowa dobiegała końca. Młodzież rozproszona po świecie wracała do Polski. Była ona wytrącona z normalnej nauki, znaczna część młodzieży naukę przerwała i nie mogła wstąpić na wyższe uczelnie, Spośród niej rekrutowali się kandydaci do Szkoły Mierniczej, w której poszukiwali swojej życiowej szansy edukacyjnej. Na pierwszy rok nauki przyjmowano kandydatów posiadających co najmniej 6 klas gimnazjum (stary typ), po pomyślnym zdaniu egzaminu wstępnego z matematyki, języka polskiego i literatury. Maturzyści byli przyjmowani bez egzaminu wstępnego. Ponieważ ograniczeń wieku nie było, wiek słuchaczy wahał się między 18 a 33 rokiem życia. Szkoła przyjęła na pierwszy semestr roku szkolnego 1917/1918 i pierwszy semestr 1918/1919 łącznie 91 słuchaczy, w tym 5 odważnych wyemancypowanych kobiet.

Pierwsza wojna światowa jeszcze trwała, a równocześnie tworzyło się Państwo Polskie, tworzyło się wojsko. W roku szkolnym 1917/1918 na 38 słuchaczy zapisanych na pierwszy rok zaciągnęło się do polskiego wojska 5-ciu, a w roku szkolnym 1918/1919 na 53 słuchaczy do wojska odeszło 25-ciu.

Program nauczania przewidywał 3 lata nauki. Wiedza była czerpana wyłącznie z wykładów. Brak było podręczników. Dopiero w lipcu 1918 roku rozpoczęło się wydawanie tzw. ,,Kursów" - skryptów opartych na wykładach.

Rok szkolny 1917/1918 rozpoczął się w grudniu 1917 roku. Wykłady trwały do 4 maja 1918 roku, do 3 czerwca odbywały się egzaminy, a bezpośrednio po nich prowadzone byty ,,ćwiczenia praktyczne" na polach wojennych Powązkowskich. M. Jankowski i M. Jeżowski opracowali program ćwiczeń terenowych, na instruktorów zaproszono panów Nowakowskiego i M. Korotyńskiego. Ćwiczenia trwały do 1 września 1918 roku. Na drugi rok dopuszczono 21 osób. Wszyscy ci słuchacze korzystali ze stypendiów ufundowanych przez Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Koronnych, zobowiązując się do odpracowania w służbach geodezyjnych 1.5-2 lat, za każdy rok pobierania stypendium.

Dyrektorem Szkoły Mierniczej był od 1.11.1917 roku profesor mechaniki teoretycznej Politechniki Warszawskiej inżynier Henryk Czopowski Nauczycielami byli: Henryk Czopowski, Marian Jankowski, Marceli Jeżowski, Gabriel Tołwiński T. Świętochowski, K. Grabowski, Mirosław Kotyński, Stefan Jankowski, Tadeusz Gutowski, Zdzisław Ludkiewicz, Stanisław Rappapert, Bogucki, Powieża, Zenon Sękowski, Henryk Galle, Antoni Fabian, J. Kłoska.

Szkoła mieściła się początkowo w kamienicy przy ul. Siennej 3, a następnie przy ul. Szpitalnej 1 w budynku mieszkalnym, zajmując III i IV piętro.

Wars i Sawa - program wspierania uzdolnionych

Deutsch-Wagen-Tour

Biuletyn Informacji Publicznej

***     Szkoła z tradycjami      ***      Istnieje od 1916 roku     ***    Szkoła z tradycjami     ***