Kształcimy w zawodach:

technik geodeta

technik geolog

technik budowy dróg

technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej

technik grafiki i poligrafii cyfrowej

    technik informatyk     

 

                                                                                                 



 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                   

 

                                                                                                                                      

 

Historia Technikum Geodezyjnego

Spis treści

1919 - 1939 

Po uzyskaniu niepodległości Szkota Miernicza od 1 stycznia 1919 roku zmieniła nazwę na Państwową Szkolę Mierniczą i podlega wtedy Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Programy nauczania nie zmieniły się. Kandydatów przyjmowano po ukończonych co najmniej 6-ciu klasach gimnazjum ogólnokształcącego. W Państwowej Szkole Mierniczej nauka trwała 3 lata. Po każdym roku odbywały się polowe ćwiczenia praktyczne - łącznic 6 miesięcy.

Państwowa Szkoła Miernicza, zgłaszająca aspiracje szkoły wyższej, jest w Warszawie do 1921 roku jedyną uczelnią dającą wykształcenie geodezyjne. Przy szkole działa „BRATNIA POMOC”. Jej członkowie mogą korzystać z internatów, burs i stołówek, ale nie tylko. „Bratnia Pomoc" organizuje pomoc w nauce, sprawuje sądy koleżeńskie, organizuje ćwiczenia polowe, zbiera fundusze na opłaty kwater i wyżywienie urządzając w tym celu doroczne „Bale Mierników”. Wynajmowała kwatery na okres ćwiczeń polowych, organizowała wieczorki i zabawy. Utrzymywała dyscyplinę nauki i zachowania. Wraz z dyrekcją szkoły pośredniczyła w uzyskaniu płatnych praktyk zawodowych w czasie wakacji i po zakończeniu szkoły. Prowadziła sklep z przyborami kreślarskimi i materiałami piśmiennymi. Ekonomiczna sytuacja powoduje, iż Szkoła poprzez efektywne rozwijanie samorządności staje się tym samym ośrodkiem patriotycznego i obywatelskiego wychowania.

Do 1922 roku ukończenie szkoły nie dawało jeszcze prawa używania tytułu zawodowego „mierniczego I klasy". Aby go otrzymać absolwenci musieli odbyć roczną praktykę zawodową, przedstawić pracę dyplomową i złożyć dodatkowy egzamin przed komisją złożoną z przedstawicieli Szkoły, Ministerstwa Robót Publicznych, Politechniki Warszawskiej, Rady Opiekuńczej, Stowarzyszenia Mierniczych Polskich. Absolwenci Szkoły korzystali ze skróconego okresu służby wojskowej, którą odbywali w oficerskich szkołach rezerwy.

Od 1922 roku zaczynają działać Szkoły Miernicze średnie w Krakowie, Kowlu, Poznaniu i Wilnie. Należy przypomnieć, że od 1919 roku powalane zostały średnie Szkoły Miernicze w Lublinie i Łomży. Do szkół tych przyjmowano kandydatów po 7 klasach szkoły powszechnej, a program nauczania obejmował 4 lata nauki.

Do pełnego upodobnienia średnich szkół, począwszy od roku szkolnego 1922/1993, w warszawskiej trzyletniej PSM nowowstępujący słuchacze rozpoczynają naukę od razu na II-gim kursie, a odpowiednio wyższe klasy (kursy) przemianowane zostają na następne, tzn. na kurs III i IV jako ostatni.

Jesienią 1921 roku organizuje się szkolnictwo wyższe i w tym czasie powstaje na Politechnice Warszawskiej Wydział Mierniczy. Ustawa z dnia 22.09.1922 r. o stopniu inżyniera przyznaje ten tytuł jedynie absolwentom szkół akademickich. Równocześnie PSM zostaje oficjalnie uznana za uczelnię typu średniego. Następują w związku z tym korekty programów nauczania. Zwrócono większą uwagę na przedmioty dotyczące przebudowy ustroju rolnego, instrukcje techniczne i przepisy prawne. Organizacja nauki jest dalej podobna do organizacji studiów wyższych. Prowadzone są wykłady, ćwiczenia, egzaminy międzysemestralne i końcowe, praktyki i obrona prac dyplomowych. Tygodniowy wymiar czasu nauki wynosi 46 godzin, później czas ten ograniczono do 42 godzin lekcyjnych. W Szkole działa Rada Pedagogiczna, Rada Opiekuńcza oraz Komisja Egzaminacyjna, zarówno dla absolwentów jak i dla eksternistów. Szkoła jest źle wyposażona w sprzęt. O poziomie wyposażenia świadczy decyzja Rady Pedagogicznej z dnia 2.09.l925 roku o potrzebie zakupu 15 egz. tablic logarytmicznych VEGA, 2 egz. tablic tachymetrycznych Jordana, 5 egz. tablic barometrycznych Jordana, 1 przenośnika tachymetrycznego (pełne koło) kilku przenośników tachymetrycznych papierowych. modelu suwaka, modelu teodolitu lub lunety, świdra i dwóch szpadelków do gleboznawstwa, liczydeł.

Dyrektorem Państwowej Szkoły Mierniczej, od momentu jej podporządkowania Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego był o. Antoni Fabian. Kierował on Szkołą od 1.08.1919 roku do 1.09.1930 roku. Ze Szkołą związany był od 1918 roku, cieszył się powszechnym szacunkiem i uznaniem. Był znakomitym wykładowcą i gospodarzem. Od 1.09.1930 roku przeszedł na emeryturę, ale nie przerwał współpracy ze Szkołą. Więź ta trwała do 1942 roku. Zmarł 27.12.1947 roku.

W 1925 roku szkoła przenosi się do nowozbudowanego budynku przy ulicy Hożej 88. Budynek jest zbudowany w dostosowaniu do potrzeb szkoły. Są odpowiednie sale wykładowe, laboratorium, sala gimnastyczna, świetlica, pokój ,,Bratniej Pomocy”, bufet, pokój sekretariatu. Jest to duże osiągnięcie szkoły, dobrze rokujące dla jej rozwoju w przyszłości.

Szkoła cieszyła się doskonalą opinią. Absolwenci uzyskiwali pracę łatwo. Napływ kandydatów na pierwszy rok studiów stale przewyższał ilość miejsc. Stosowane były zatem egzaminy konkursowe.

Po 3 lalach nauki Szkoła dawała kwalifikacje zawodowe, lecz jeszcze nie dawała stopnia ,,mierniczego I klasy" lub w okresie późniejszym równorzędnego ..mierniczego". Do osiągnięcia tego celu należało wykazać się roczną pracą zawodową, przedstawić pracę dyplomową zdać egzamin przed Komisją Egzaminacyjną działającą w PSM. System ten obowiązywał do 1.06.1922 roku. Po tym czasie roczny staż pracy już nie obowiązywał, przy czym inne wymagania pozostały bez zmian.

W dniu 15 lipca 1925 roku uchwalona została ustawa o Mierniczych Przysięgłych. Ustawa ta regulowała problematykę zawodu, a w szczególności zakresy czynności, do wykonywania których upoważniony był mierniczy przysięgły. Czynności te to:

1) pomiary terenowe, obliczenia powierzchni i objętości,

2) sporządzanie planów, odrysów robót kartograficznych wykonywanych na podstawie pomiarów,

3) wykonywanie projektów i przeprowadzanie na gruncie technicznych projektów podziałów parcel,

4) oznaczanie i regulowanie planów, obliczeń itp.

Nadanie mierniczemu przysięgłemu prawa używania okrągłej pieczęci z godłem państwa było nie tylko aktem ugruntowania stopnia zawodowego, ale było także ustanowieniem wysokiej rangi urzędu administracji państwowej. Zgodnie z tą ustawą po 31.12.1930 r ministerstwa nie mogły powierzać żadnych prac geodezyjnych osobom nie mającym tego tytułu i związanych z nim praw. Tytuł mierniczego przysięgłego mogli uzyskiwać po złożeniu odpowiednich egzaminów:

- inżynierowie (studia wyższe) po 2 latach praktyki,

- mierniczowie I klasy i mierniczowie po 5 latach praktyki.

Państwowa Szkoła Miernicza w Warszawie uzyskała uprawnienia do wydawania odpowiednich świadectw, a w Politechnice Warszawskiej i Lwowskiej powołano Komisje Egzaminacyjne na mierniczych przysięgłych.

Od 1.09.1930 r. dyrektorem Państwowej Szkoły Mierniczej zostaje prof. dr hab. inż. Stanisław Kluźniak. Osoba St. Kluźniaka jest ściśle związana z historią szkoły, jej rozwojem i poziomem nauczania. Jest to osobowość niezwykła. Niespełna 40 lat swego życia poświęcił pracy geodezyjnej, z czego 35 lat dla dobra szkoły, w tym 28 lat na stanowisku jej Dyrektora.

Prof. dr hab. inż. St. Kluźniak związany był ze Szkołą od 1922 r. Urodził się on 17.09.1891 r. w Hebdowie Miechowskim jako syn wielodzietnej rodziny nauczyciela szkoły ludowej. Po przeniesieniu się rodziny do Warszawy kończy z odznaczeniem gimnazjum im. Wróblewskiego, po czym wstępuje do Instytutu Geodezyjnego w Moskwie, który kończy w 1914 r., utrzymując się z korepetycji i drobnych prac pomiarowych. Po wybuchu Rewolucji Październikowej organizuje gimnazjum polskie w Briańsku i zostaje jego dyrektorem w wieku 26 lat. W 1918 r. powraca do kraju i natychmiast przystępuje do organizacji szkolnictwa mierniczego i pracy pedagogicznej. W latach 1918-1922 jest wykładowcą na kursach mierniczych organizowanych przez Główny Urząd Ziemski a w 1922 r. rozpoczyna pracę pedagogiczną w Państwowej Szkole Mierniczej jako nauczyciel miernictwa.

W związku z utworzeniem w Politechnice Warszawskiej Wydziału Mierniczego, podejmuje również wykłady na tym Wydziale. W 1928 r. habilituje się. Od 1930 pełni funkcję dyrektora Państwowej Szkoły Mierniczej.

W latach okupacji nie przerywa działalności pedagogicznej. Pełni funkcję kierownika Wydziału Mierniczego i wykładowcy w szkole Budownictwa Lądowego i Wodnego. Bierze udział w tajnym nauczaniu, jest żołnierzem Armii Krajowej. Przewodniczy podziemnej Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla mierniczych przysięgłych.

Po zakończeniu II wojny światowej przystępuje do uruchomienia szkoły mierniczej. W 1946 r. pracując w Szkole, obejmuje jednocześnie kierownictwo Katedry i Zakładu Geodezji II na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej. Organizuje także Katedrę Miernictwa w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, której zostaje kierownikiem. Tak absorbująca praca pedagogiczna i organizatorska nie przeszkadza mu w prowadzeniu rozległej działalności naukowej. Jest autorem wielu prac z dziedziny geodezji, podręczników „Geodezja Niższa”, „Miernictwo”, „Geodezja” i inne. Nie sposób wymienić wszystkich publikacji Profesora. W 1930 r został współzałożycielem kwartalnika „Polityka Rolna”, w l938 r. wydaje fundamentalne dzieło „Urbanizm” oraz kwartalnik ,,Przegląd Urbanistyczny". Wchodzi w skład kolegiów redakcyjnych przedwojennego ,,Przeglądu Mierniczego" i powojennego ,,Przeglądu Geodezyjnego”.

Profesor kochał młodzież, interesował się jej potrzebami, opiekował się i pomagał. Jego wielka indywidualność miała głęboki wpływ na poziom i kierunek wychowania wielu pokoleń geodetów. Zmarł 1 października 1957 r.

Rada Pedagogiczna jednomyślnie uchwaliła wniosek skierowany do Ministerstwa Oświaty, o nadanie Technikum Geodezyjnemu imienia „Stanisława Kluźniaka". Mimo usilnych zabiegów i poparcia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Geodetów Polskich wniosek ten zrealizowany został dopiero w 1966 r., w 50 rocznicę istnienia Szkoły. Tablica pamiątkowa z popiersiem profesora Stanisława Kluźniaka, wmurowana w gmach Szkoły, jest hołdem złożonym człowiekowi zasłużonemu dla kultywowania postępowych tradycji polskiego szkolnictwa geodezyjnego. Tablica była umieszczona w budynku szkoły przy ul. Gościeradowskiej 18/20, a następnie przeniesiona do budynku przy ul. Szanajcy 5. Nadanie Szkole imienia prof. dra Stanisława Kluźniaka było godnym uczczeniem twórcy i organizatora szkolnictwa geodezyjnego w Polsce, wieloletniego nauczyciela i dyrektora Warszawskiej Szkoły Geodezyjnej.

W 1937 r. przeprowadzona została reforma szkolna, która przyniosła istotne zmiany w systemie oświaty. Wykształcenie średnie pierwszego stopnia tzw. ,,małą maturę" można było uzyskać po 4 latach nauki w tzw. gimnazjum nowego typu, do którego wstępowało się po 7 klasach szkoły powszechnej. Wykształcenie średnie drugiego stopnia umożliwiały licea ogólnokształcące o dwuletnim programie nauczania. Dawały one świadectwo dojrzałości, tzw. „dużą maturę". W liceach zawodowych z trzyletnim programem nauczania można było uzyskać świadectwo dojrzałości i stopień zawodowy.

W wyniku reformy Państwowa Szkoła Miernicza w Warszawie została przekształcona w 1937 r. na Państwowe Liceum Miernicze o nieco zmienionym programie nauczania, do którego wprowadzono język polski, niemiecki, ćwiczenia fizyczne i przysposobienie wojskowe.

Wydanie ustawy o Mierniczych Przysięgłych oraz niejednoznaczny stosunek organów administracji oraz społeczeństwa do szkolnictwa zawodowego powodują określone konsekwencje, a mianowicie:

- wzrasta liczba mierniczych praktyków, którzy chcąc osiągnąć stabilizację zawodową i stopień zawodowy składają egzaminy eksternistyczne,

- zmniejsza się zainteresowanie średnią szkołą geodezyjną mimo wysokiej rangi mierniczego w społeczeństwie.

W wyniku egzaminów eksternistycznych w latach 1931-1939 więcej osób otrzymało stopień mierniczego niż po nauce w Szkole.

W okresie między rokiem 1932 a 1933 Szkoła przeżywa malejący napływ kandydatów na pierwszy rok nauczania, na co mają wpływ nie tylko wymienione wyżej czynniki, ale przede wszystkim ogólnoświatowy kryzys gospodarczy, który objął także Polskę. Na pierwszym roku nie ma kompletu słuchaczy. Przyczyna leży w ogólnym zubożeniu ludności. Do szkoły wstępowały dzieci rodziców niezamożnych, przede wszystkim pochodzenia chłopskiego. Wieś w tym czasie przeżywa ciężkie lata. Posyłanie dzieci do miasta po naukę, związane z tym opłaty za szkołę, mieszkanie, ubranie i utrzymanie stoją poza zasięgiem możliwości rodziców. Podobnie dzieje się w rodzinach rzemieślniczych i średnio zamożnych urzędników. Znaczna cześć słuchaczy środki na wykształcenie zdobywa własną pracą zarobkową, ale cześć przerywa naukę, prosząc o urlopy szkolne. Jedni do Szkoły już nie wracają, inni po rocznej, dwu, trzy, a nawet wieloletniej przerwie, znów ubiegają się o ponowne przyjęcie do Szkoły. Uczniom zdolnym niezamożnym, przyznawane były stypendia fundowane przez Ministerstwo Reform Rolnych i Główny Urząd Ziemski. Działająca w Szkole ,,Bratnia Pomoc" także była ważną organizacją udzielającą uczącym się pomocy. Sam profesor Stanisław Kluźniak dawał prace lub pomagał ją zdobyć niezliczonej liczbie uczniów.

Po roku 1930 zmienia się, jak z tego wynika, sytuacja w średnim szkodnictwie geodezyjnym. Zwraca uwagę fakt, że czynne pozostają tylko szkoły miernicze w Warszawie i w Wilnie, wszystkie inne zostają zamknięte.

Od 1937 roku PSM, już jako Liceum Miernicze, w wyniku ustępującego kryzysu gospodarczego przezywa okres ożywienia. Następuje gwałtowny napływ kandydatów. Organizowane są dwie równolegle klasy pierwsze. Kadrę nauczycieli uzupełnia się wykładowcami nowo wprowadzonych przedmiotów. Pozostaje ten sam styl nauki oraz organizacja wykładów i ćwiczeń.

Państwowe Liceum Miernicze (nazywane potocznie w dalszym ciągu Państwową Szkołą Mierniczą cieszy się nadal pierwszorzędną opinią. Absolwenci Szkoły nigdy nie poszukiwali długo pracy, nawet w okresach największego bezrobocia i kryzysu. W olbrzymiej większości zatrudniani byli przy pracach, związanych z przebudowa ustroju rolnego, wykonywali scalenia, zniesienia służebności, podział wspólnot oraz parcelacje. Na ten kierunek wykonawstwa zwrócona była szczególna uwaga i do tych zadań dostosowany był program nauczania. Oprócz przedmiotów ściśle technicznych program zawierał kaligrafię, rysunek odręczny, język polski, język niemiecki, matematykę z elementami matematyki wyższej, szeroko uwzględnioną naukę prawa. Ponieważ geodeta stale przebywał na wsi, do programu wprowadzono higienę i ratownictwo, gdyż znajomość tej problematyki była potrzebna na co dzień. Geodeta był często jedynym przedstawicielem inteligencji w promieniu kilku kilometrów. Do niego miejscowa ludność zwracała się w wielu różnych sprawach życiowych o pomoc i rade, szczególnie w wypadkach niebezpiecznych dla zdrowia i życia.

Doskonałą opinia Szkoła zawdzięcza swym nauczycielom. W załączonych wykazach podano nazwiska wykładowców. Znajdujemy wśród nich wybitnych pedagogów, często nauczycieli akademickich, naukowców i specjalistów różnych dziedzin, lubiących młodzież i szanowanych przez nią. Zebranie w Szkole tak dobrych nauczycieli to zasługa i umiejętności kolejnych dyrektorów, a przede wszystkim profesora Stanisława Kluźniaka.

Wars i Sawa - program wspierania uzdolnionych

Deutsch-Wagen-Tour

Biuletyn Informacji Publicznej

***     Szkoła z tradycjami      ***      Istnieje od 1916 roku     ***    Szkoła z tradycjami     ***