Kształcimy w zawodach:

technik geodeta

technik geolog

technik budowy dróg

technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej

technik grafiki i poligrafii cyfrowej

    technik informatyk     

 

                                                                                                 



 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                   

 

                                                                                                                                      

 

Historia Technikum Geodezyjnego

Spis treści

1939 - 1944 

Uczniom Państwowego Liceum Mierniczego, którzy wstąpili do Szkoły w latach 1937 i 1938, wojna uniemożliwiła ukończenie nauki w normalny sposób. Niemcy nie pozwolili na uruchomienie Szkoły w roku szkolnym 1939/40. Młodzież rozproszyła się. Szkoła przestała istnieć. Ale bierne pogodzenie się z sytuacją nie jest zgodne z duchem narodu. Z polityką Niemców wyniszczenia polskiej inteligencji technicznej nikt nie mógł się zgodzić. Profesor Kluźniak organizuje nielegalne nauczanie słuchaczy trzeciego roku. Włączają się profesorowie: M. Rybacki, Cz. Zakaszewski, L. Kosmulski, E. Ciborowski, M. Kotyński, A. Fabian. W prywatnych mieszkaniach profesora Kluźniaka i pozostałych nauczycieli odbywa się przerabianie trudniejszych tematów, zadawanie, sprawdzanie, ocenianie ćwiczeń, przeprowadza się egzaminy.

Okupanci niemieccy zdecydowali się wreszcie wydać zezwolenie na otwarcie szkoły typu średniego. W dniu 2.09.1940 r., w budynku przy ulicy Hożej 88, rozpoczyna pracę Państwowa Szkoła Miernicza. W dniu tym odbywa się pierwsze w czasie wojny legalne posiedzenie Rady Pedagogicznej. Ponieważ Szkoła nie miała sprecyzowanej nazwy, początkowo używa się w protokółach nazwy Państwowa Szkoła Miernicza. Szkołę organizowali: dyrektor profesor St. Kluźniak, sekretarz Rady Pedagogicznej M. Kotyński, nauczyciele: M. Rybacki, L. Kosmulski, R Zieliński M Jankowski. Stan ten utrzymywał się do 13.11.1940 roku. Zamierzano kontynuować naukę w ciągu trzech lat wg programu przedwojennego. W dniu 9.11.1940 r. zorganizowano trzy kolejne kursy (klasy), z tym że na kurs pierwszy przyjęto wszystkich kandydatów posiadających świadectwa ukończenia gimnazjum oraz osoby, które złożyły oświadczenia, potwierdzone przez wiarygodnych świadków, o ukończeniu gimnazjum. Dodatkowym wymogiem dla osób, które złożyły oświadczenia, było zdanie egzaminu z arytmetyki, algebry, geometrii i fizyki. Przyjęto 80 osób. Na kurs drugi przyjęto we wrześniu 5 osób, a w ciągu roku dalsze 28 osób. Na kurs trzeci przyjęto we wrześniu 5, a w ciągu roku dalsze 9 osób.

W listopadzie 1940 roku Niemcy zgadzają się na otwarcie Szkoły o 2-letnim cyklu nauki. W 1941 roku pozwalają na otwarcie Państwowej Szkoły Budownictwa Lądowego i Wodnego. PSM staje się Oddziałem Mierniczym tej szkoły. Dyrektorem Szkoły BLiW został były rektor Politechniki Warszawskiej, profesor Edward Warchałowski, a kierownikiem Oddziału Mierniczego - profesor Stanisław Kluźniak.

Legalnie działająca Szkoła spełniała podwójne zadanie:

1) kształciła młodzież w zakresie trzyletniego programu nauczania,

2) skupiała grupę wykładowców prowadzących tajne nauczanie na poziomie politechnicznym.

W marcu 1941 roku Niemcy zajęli budynek przy ulicy Hożej 88 na inne cele. Szkoła Budownictwa Lądowego i Wodnego z Oddziałem Mierniczym zostaje umieszczona w gmachu Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej przy ul. Koszykowej 55

Zgodnie z żądaniem Niemców Szkoła miała dwuletni program nauczania. Ustalono wzór dyplomu dla absolwentów, w którym po raz pierwszy został wprowadzony tytuł „technik mierniczy”. Na wydziale tym studiowało około 400 uczniów. Przez okres 1941-1944 r. prowadzone były po dwie równoległe klasy.

Niezwykle ciężkie warunki okupacji niemieckiej znacznie utrudniają pracę dydaktyczną i pedagogiczną. Życie narodu zdeterminowane jest troską o przetrwanie, zdobycie środków utrzymania oraz konspiracyjną walkę o wolność. A w szkole jest prowadzona praca nad stanem moralnym i umysłowym młodzieży, najwartościowszej substancji narodu. Trzeba nadzwyczajnego poświęcenia, cierpliwości, wyrozumiałości i odwagi by kształcić i przygotować młodą kadrę tak, aby natychmiast po zakończeniu wojny mogła stanąć do odbudowy kraju. Zajęcia są prowadzone w zimie w nieogrzewanych salach, na korytarzach, bez pomocy naukowych, bez instrumentów geodezyjnych i sprzętu. Niska frekwencja na wykładach spowodowana była łapankami, aresztowaniami, walką zbrojną. Profesorowie pełnią dyżury w celu udzielania konsultacji i prowadzenia ćwiczeń. Niełatwo jest uzyskiwać dobre postępy w nauce w tak skrajnie trudnych warunkach.

W tym ciężkim okresie zarówno profesorowie, jak i wychowankowie brali czynny udział w walce zbrojnej. O działalności profesora St. Kluźniaka w Armii Krajowej już wspomniano. Należy jednak uzupełnić, że pracował on w Departamencie Odbudowy Delegatury Rządu. Członkami organizacji było również wielu byłych uczniów, m.in. Marek Długoszowski, żołnierz Baonu „Zośka”. Wielu mierniczych, absolwentów Warszawskiej Szkoły Mierniczej, było więźniami obozów koncentracyjnych, np. Rudolf Latawiec, Tadeusz Chmielewski, Wilhelm Wohlferth, Leon Gruda, Zdzisław Jemioła, Jan Zadrożny. W 1941 r. został zamordowany w Oświęcimiu prof. dr inż. Stanisław Jachimowski – były słuchacz i później nauczyciel Warszawskiej Szkoły Geodezyjnej. W obozach zagłady Niemcy wymordowali kilkudziesięciu geodetów. W samym tylko Oświęcimiu na ponad 100 geodetów, którzy przeszli przez biuro pomiarowe, 50 powieszono lub rozstrzelano, 10 zmarło, a 25 przeniesiono karnymi transportami do innych obozów śmierci.

Mimo przedstawionych trudności Szkołę kończą 184 osoby, uzyskując tytuł „technik mierniczy”.

Dyrektorem Państwowej Szkoły Budownictwa Lądowego i Wodnego był przez cały okres jej istnienia były rektor Politechniki Warszawskiej prof. Edward Warchałowski.

Prof. Edward Warchałowski urodził się 4.10.1885 r. na ziemi kieleckiej. Uczył się w seminarium nauczycielskim, następnie ukończył szkołę mierniczą w Pskowie i wreszcie wstąpił do Instytutu Geodezyjnego w Moskwie, który ukończył w 1909 r. Jednocześnie studiował matematykę, był kolejno asystentem, adiunktem, docentem a od 1918 r. profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Geodezji. W 1921 r. prof. E. Warchałowski wraca do Polski. Zostaje kierownikiem katedry Geodezji Wyższej Politechniki Warszawskiej i prowadzi ją do końca życia. Pisze szereg podręczników. W latach II wojny światowej jest kierownikiem PSBLiW, a nastopnie Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej i pod płaszczykiem ich legalności prowadzi tajne nauczanie. Po wyzwoleniu staje na czele Komitetu Odbudowy, a następnie zostaje rektorem Politechniki Warszawskiej. Organizuje i prowadzi Geodezyjny Instytut Naukowo-Badawczy, a w latach 1949 - 1951 pełni funkcję prezesa Głównego Urzędu Pomiarów Kraju.

Wars i Sawa - program wspierania uzdolnionych

Deutsch-Wagen-Tour

Biuletyn Informacji Publicznej

***     Szkoła z tradycjami      ***      Istnieje od 1916 roku     ***    Szkoła z tradycjami     ***