Erasmus+ Polska–Włochy: 6 dni, w czasie których pizza (bez ananasa!!!) stała się religią, a angielski językiem przetrwania (czasem bardzo kreatywnego ).
Wszystko zaczęło się w chwili, gdy autobus z Włochami zatrzymał się przed naszą szkołą. Już po pierwszych minutach polscy uczniowie odkryli dwie fundamentalne prawdy życiowe: po pierwsze – Włosi naprawdę mówią rękami (i to bardzo przekonująco), po drugie – ich angielski brzmi jak opera, a nasz… jak instrukcja obsługi pralki z lat 90. I właśnie w tym uroczym chaosie narodziła się piękna wymiana kulturowa.
Integracja w Jabłonce (czyt. Dżablonce) na Mazurach poszła błyskawicznie, bo nic tak nie łączy ludzi jak wspólne wygibasy w Just Dance i karaoke w trzech językach naraz. Już drugiego dnia wszyscy zapomnieli, kto jest skąd – chyba że ktoś wspomniał o jedzeniu. Wtedy natychmiast wracały narodowe emocje i lekkie napięcie przy temacie pizzy.
Codziennie mieliśmy intensywne zajęcia językowe, czyli w praktyce: „jak dogadać się bez Google Translate i nie spanikować”. Oficjalnie mówiliśmy po angielsku. Nieoficjalnie – mieszanką angielskiego, gestów, memów i dźwięków przypominających zwierzęta gospodarskie. Polacy opanowali „ciao bella” z mazurskim akcentem, a Włosi poznali kilka kluczowych polskich słów (w wielu kreatywnych wariantach) oraz zasady typu „ladies first”. Sukces edukacyjny? Absolutnie tak.
Gra terenowa po Olsztynie to był osobny poziom przygody. Uzbrojeni w mapy i telefony uczestnicy ruszyli zdobywać miasto. Włosi byli zachwyceni Starówką, zamkiem i jeziorami, ale największe wrażenie zrobiło na nich to, że można iść 15 minut i… nadal być w tym samym mieście. Bez podjazdów pod górę! Jedna grupa trochę pogubiła się przy Wysokiej Bramie, druga odkryła Mikołaja Kopernika i przez chwilę była przekonana, że to lokalny influencer. Finalnie wszyscy wrócili na czas – co uznano za większy sukces niż wykonanie zadań.
Wieczór polski to był prawdziwy pokaz mocy. Film o szkole, duma narodowa i… polonez! Prowadzony przez Rosina, który z energią godną konia wyścigowego galopował do tańca, pokazując Włochom, że polonez to nie tylko dostojne kroki, ale też całkiem niezła cardio-sesja. Włosi patrzyli z podziwem (i lekkim zmęczeniem), próbując nadążyć za tempem i figurami. Efekt? Międzynarodowy polonez, który przeszedł do historii.
Wieczór włoski odpowiedział równie mocno – była prawdziwa carbonara (no cream, no cream!) i karaoke. I tutaj niespodzianka: to Polacy błysnęli, śpiewając „Sara perché ti amo” tak, że można było pomyśleć, iż powstaje nowy hymn zjednoczonej Europy.
Nie zabrakło też momentów artystycznych – uczestnicy ułożyli się na trawie w ogromny napis „Erasmus+”, a opiekunowie sterowali całą operacją z poziomu drona. Komendy typu „krok w lewo!”, „więcej entuzjazmu w literze S!” i „kto jest nogą od plusa?!” padały z góry, tworząc scenę niczym z planu filmowego. Efekt końcowy? Instagram gotowy.
Ostatni wspólny wieczór to oczywiście pizza i karaoke. Wyszło na jaw, że Polacy mają tendencję do wrzucania na pizzę wszystkiego, co znajdą w lodówce, co u Włoszek wywołało lekki kryzys egzystencjalny. Ale spokojnie – Włosi też nas zaskoczyli swoją lokalną pizzą… z gotowanym jajkiem i majonezem. Tak że remis pozostał utrzymany.
Po sześciu dniach pożegnanie wyglądało jak finał włoskiego filmu – dużo uścisków, trochę łez, mnóstwo „see you in July!” i jeszcze więcej wymienionych Instagramów. Uczniowie wrócili do domów bogatsi o przyjaźnie, lepszy angielski i absolutną pewność, że pizza z ananasem i sosem czosnkowym to jednak temat… bardzo kontrowersyjny
